Ierodhiakon Visarion Jugulescu eshte nje nga misionaret me te medhenj te Kishes Ortodokse Rumune ne dhjetevjecaret e fundit, nje deshmues dhe perjetues i thelle i besimit ortodoks.Puna e tij misionare e zhvilluar me vullnet dhe dashuri te zjarrte, ne linjen me te paster te tradites krishtere ortodokse, pati nje jehone te madhe ne nje mase te gjere besimtaresh.
Fjala e tij vibrante dhe magnetike ka terhequr ne nje jete te re mijra shpirtrash sidomos te rinj, te cilet kane ardhur ne driten e Krishtit duke mbushur kishat, kjo gje beri qe nje ierark ortodoks i njohur ta quaj “nje mbrekulli te diteve tona”.
Eforti i tij i vazhdueshem per ringjalljen shpirterore te besimtarve ka pasur si baze mesimet e eterve te shenjte.
Ka lindur ne Branesht, krahina Dembovica, in muajin tetor 1922, duke u pagezuar me emrin Vasile. Qe i vogel iu dedikua aktivitetit misionar-shpirteror. Kishte shume dashuri per kishen, ishte i flakte ne besim, dhe formohej shpirterisht duke lexuar veprat e Eterve te shenjte, duke qene i pershkuar nga etja per te patur sa me shume njohuri per shpetimin e shpirtit.
U lidh me misionare te krishtere qe pershkonin fshatrat duke predikuar fjalen e Perendise. Shkonte bashke me ta nga fshati ne fshat dhe ne shume kisha, megjithese i ri, predikonte dhe fuqizonte besimin ne popull. Gdhente kryqe dhe pikturonte ikona si dhurate per te krishteret dhe e kalonte jeten duke dhene keshilla dhe duke drejtuar te krishteret ne rrugen e Zotit.
Ne kohen e luftes e moren ushtar ne Brashov, ne kavaleri, duke qene i impresionuar nga disciplina ushtarake. Te dielen, kur ushtaret shkonin ne kishe bashke me oficeret, kendonte ne korin e kishes dhe, me lejen e priftit, predikonte ne prezencen e oficerve dhe ushtarve. Iken ne front ne Rusi, ku, ne luftim e siper u mor rob lufte, bashke me ushtaret e kompanise se vet. Ne rrugen drejt kampeve te perqendrimit te Siberise arrin te arratiset, si per mrekulli, me ndihmen e Perendise, arrin te kthehet ne atdheun e vet.
Pas ushtrise u terhoq ne rrethinat e qytetit Brashov ku njohu shume eter shpirteror, misionare te autorizuar te cilet predikonin ne te gjithe vendin.
Ne vitet 1948-1950, cdo dite, bente pune misionare me atin Damaskin ish drejtues( egumen) i manastirit Lainici, deri sa autoritet i ndaluan, duke marre masa te rrepta. Ati Damaschin, duke cmuar predikimet e tij dhe duke pelqyer kembnguljen dhe gjendjen e tij shpirtrore, ia rekomandoi mitropolitit Irineu Mihalcesku dhe, keshtu,u emerua ipodhiacon misonar tek eshtrat e Shenjtes Cuvioase Parascheva ne qytetin e Jashit. Ishte 28 vjec.
Nderkohe njohu shoqerine misionare bamirese “Patriarku Miron” nga Bukuresti, atin Josif Gafton, shkrimtarin Alexandru Lascarov-Moldovani, Vasil Jonescu, atin Toma Gherasimescu nga “Margaritaret e botes”, njeri nga misionaret me te medhenj te vendit.
Duke patur nevoje per qetesi dhe njekohesisht duke dashur jeten askete, u terhoq ne malet e Rateit, por Perendia e dergon perseri ne bote dhe u emerua ierodhiacon, me emrin Visarion, per manastirin Balaciu, nga i shenjteruari episkop Antim Angelescu i Buzeut, ne 25 dhjetor 1950 ne catedralen episcopala ne Buzeu.
Ketu, me bekimin e egumenit zhvilloi te njejtin aktivitet per fuqizim shpirteror duke bere shume nxenes. Shume nga nxenesit e tij u bene murgjer, dhiakone, prifterinje, egumen menestiresh. Kujtojme ketu atin Ilarion Lupashcu, ish drejtues i manastirit rumun te quajtur “Prodrom” ne malin e shenjte Atos.
Nga manastiri Balaciu u thirr prej mitropilitit Efrem ne manastirin Cernika, ku vjen me nje numer te madh nxenesish. Ndjek kurset per kallauz dhe emerohet si kallauz ne manastirin Snagov.
Ne vitin 1960 preket nga ai dekret i urryer nepermjet te cilit u mbyllen shume manastire dhe nxjerrja e te gjithe kelugerve te rinj nga manastiret. Punon si kengetar ne shume kisha.
Ne vitin 1973 stabilohet ne kishen Shenjti Nikolae-Serbi ne Bukuresht, ku 10 vjet zhvilloi nje aktivitet shpirteror te palodhshem, duke perhapur gjithe kohen fjalen e Perendise, duke qetesuar, duke perkedhelur shpirterat e derrmuara, duke kritikuar me butesi dhe duke i drejtuar shpirtrat drejt Krishtit.
Impresiononte nepermjet zerit te tij engjellor i cili ishte i destinuar kengeve dhe lutjeve kishtare, kendonte ne korin e kishes si asnje tjeter dhe sidomos zgjonte ndergjegjet me anen e forces se te vertetave qe gjendeshin ne predikimet te cilat i thoshte perpara Altarit te shenjte.
Me sy te bute dhe te zgjuar, me fytyren engjellore dhe pamjen e nje murgu, Ati Visarion paraqiste nje experience te madhe shpirterore. Nje drite si e shenjterise se tij nuk mund te mbahej fshehur dhe, ne nje kohe te shkurter u mblodhen afer tij shume te rinj, kisha filloi te mbushej tej e mban me njerez .Shume nga ata qe ishin te ngarkuar me mekate, te cilet hynin ne kontakt me shenjterine e tij, sado vese (huqe) te kishin pasur, transformoheshin, rilindnin ne njerez te sheruar shpirterisht.
Shenjteria e tij shperndante dhurata me gjenerozitet kryqe, ikona, libra kishtare me mesime te shenjta, jete shenjtoresh, lutje, libra te cilet ne ate kohe ishin margaritare te shtrenjta dhe veshtire per tu gjetur, kaseta me predikime krijues te shpirtrave, predikime te cilat ishin regjistruar nga besimtare ne kohen e meshave. Shume nga keto gjera ishin veshtire per t’u gjetur dhe me sakrifica te medha.
Ishte i talentuar dhe ne pikture. Shume nga ikonat e pikturuara nga shenjteria e tij zbukurojne dhe sot shtepite e krishtereve ose kisha te ndryshme ku jane dhuruar.
Per veten e vet, i pelqente me shume te afirmonte se eshte nje “piktor shpirtrash”.
Aktet e bamiresise te bera bashke me besimtaret, ne varesi te konditave qe ishin atehere dhe mundesive, kishin si synim spitalet, azilet e te moshuarve, jetimore, familje me situate materiale te dobet, femije te papagezuar ne shtepite e jetimit, persona te vdekur te cilet nuk kishin njeri ti varroste.
Po gjithashtu, personat qe kishin talent (muzike, pikture, skulpture, poezi, etk.) inkurajoheshin te vinin “monedhen” ne sherbim te Perendise.
Nderkohe, puna e tij shkaktoi smiren e shume njerezve te cilet nuk mund te ngriheshin ne te njejtin nivel me te dhe si rrjedhoje e disa matrapazlleqeve, ne 1983, nisin anketat policore, marrja ne pyetje dhe i heqin te drejten per te predikuar.
Megjithese nuk u gjet fajtor per asgje, qe ne ate moment, iu ndalua hyrja ne kishe dhe e nxorren ne pension me force.
Moment i veshtire, si per shenjterine e tij ashtu dhe per besimtaret te cilet ishin te tullburuar nga padrejtesia qe iu be. Dashuria e madhe per Perendine e beri te presi me dinjitet dhe burreri veshtiresite.
Besimtaret te cilet ishin nxenesit e tij u shperndane ne shume kisha, duke iu pergjigjur kerkesave te prifterinjve dhe duke krijuar ne kisha vatra besimi qe ia rrezatonin dhe te tjereve afer atyre.
Duke vepruar me shume mencuri, zhvilloi punen e tij misionare ne menyre te fshehte, si “ne katakombe”, sipas rrethanave dhe mundesive te kohes.
Si rrjedhoje e kushteve te jeteses dhe veshtiresive nepermjet te cilave kaloi, shendeti i shenjterise se tij u keqesua shume.
Pas evenimenteve te dhjetorit 1989 u krijua me shume hapesire veprimi ne plan shpirtetror. Ka tani mundesine te beje nje katehizim ne mase, duke proceduar me abilitiet dhe duke shperndare fjalen e Perendise ne masa te medha degjuesish. Eshte i ftuar nga shume prifterinj, sa nga Bukureshti aq dhe nga provincie dhe predikon ne shume kisha , predika te vleresuara me superlative dhe qe kishin si qellim te ndriconin mendjen, te forconin vullnetin dhe te zbusnin zemrat e ngurta per pranimin e Krishtit ne shpirt.
U vazhduan dhe ne kete periudhe bamiresie ne sherbim te kishes, dhe iu eshte pergjigjur kerkesave te ardhura nga ana e prifterinjve. Nxenesit me zell misionar kane zhvilluar me sukses pune misionare me ndihmen e disa filmave kishtare ne diapozitive, te shoqeruara me komentime qe te tmerronin dhe benin te dridhej thellesia e shpirtit.
Bashke me nxenesit e aferm nxorri revisten ” Buke dhe uje per shpirtin”, shume e kerkuar dhe e vleresuar nga besimtaret e kishes tone, e adresuar te gjithe atyre qe duan te njohin dhe te jetojne besimin ortodoks.
Ne cdo gje qe beri, tregoi nje njohje te madhe te shpirtit njerezor te cilin e mbizoteroi dhe e kontrolloi me dashuri te thelle.
Aktiviteti i atit Visarion ne kuadrin e kishes se Krishtit, zelli i tij misionar, ashtu si i nje apostulli te vertete, mundimi i tij per ndricimin e shpirtrave dhe ringjalljen shpirterore te besimtarve, pati nje jehone te madhe mbi shume besimtare te Kishes tone ortodokse.
Personaliteti i tij i forte mbetet i gjalle ne zemrat e atyre qe e admirojne dhe e duan.